در دل امید دارم و در سر هوای دوست
من طوطیای چشم کنم خاک پای دوست

از من به دور گشتم و از خویشتن تهی
جز آرزوی نیک ندارم برای دوست

گویندانتظار بسی سخت و مشکل است
من در به در شدم که بیابم سرای دوست

هر محفلی برفتم و هر مجلسی شدم
تا بشنوم ز نای کسی من نوای دوست

با یاد دوست هر سحرم شام می شود
ای کاش بشنوی کلام مرا ای خدای دوست

از شعله فراق شدم پاک و سوختم
یک ذره مانده از من و آن هم فدای دوست

جز نام دوست نیست روان بر زبان کنون
چون یک امیر هست بر این دل هوای دوست

همیشه تو را در میان قلبم میفشارم تا حس کنی تپشهای قلبی را که یک نفس عاشقانه برایت میتپد